ମା’ଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ରଙ୍ଗ ଓ ତୂଳୀରେ ସ୍ୱପ୍ନ ବୁଣୁଛନ୍ତି ଶିଳ୍ପୀରାଣୀ
ନବରଙ୍ଗପୁର: ରଙ୍ଗର ଭାଷା କେବେ ଶବ୍ଦର ଅପେକ୍ଷା କରେନାହିଁ। ତୂଳୀର ଏକଟି ସ୍ପର୍ଶରେ ଯେତେବେଳେ ଶୂନ୍ୟ କାଗଜରେ ଜୀବନର ଛବି ଫୁଟିଉଠେ, ସେତେବେଳେ ଜଣେ ଶିଳ୍ପୀଙ୍କ ମନର ସୃଜନଶୀଳତା ରୂପ ପାଏ। ଏମିତି ରଙ୍ଗ ଓ ତୂଳୀକୁ ନିଜ ଜୀବନର ସାଥୀ କରି ଚିତ୍ରକଳା ଜଗତରେ ନିଜର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ଗଢ଼ି ଚାଲିଛନ୍ତି ଉମରକୋଟ ୟୁଭି-୩ ଡାଙ୍ଗରିଗୁଡ଼ାର ଯୁବ ଶିଳ୍ପୀ ଶିଳ୍ପୀରାଣୀ ବିଶ୍ୱାସ।
ଛୋଟବେଳୁ ହିଁ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବା ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଏକ ଅଦମ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ। ସାଧାରଣ କାଗଜ, ପେନ୍ସିଲ୍ ଓ ରଙ୍ଗକୁ ସାଥୀ କରି ସେ ନିଜ ଭାବନାକୁ ଚିତ୍ରର ରୂପ ଦେଉଥିଲେ। ସମୟ ଗଡ଼ିବା ସହ ଏହି ଶୈଶବର ଆଗ୍ରହ ଧୀରେ ଧୀରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା ଏକ ଅନନ୍ୟ ଦକ୍ଷତାରେ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରେରଣା ଓ ଉତ୍ସାହ ଯୋଗାଇଥିଲେ ତାଙ୍କ ମା’। ମା’ଙ୍କ ପ୍ରେରଣା ଶିଳ୍ପୀରାଣୀଙ୍କ ମନରେ ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରତିଭାକୁ ଆହୁରି ମଜବୁତ କରିଥିଲା।ଆଜି ପାଠପଢ଼ା ସହିତ ଚିତ୍ରକଳାକୁ ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି ଶିଳ୍ପୀରାଣୀ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଅର୍ଥନୀତିରେ ଏମ୍.ଏ. ପାଠପଢ଼ା ଜାରି ରଖିଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚିତ୍ରକଳା ପାଇଁ ରହିଛି ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ। ପାଠପଢ଼ାର ବ୍ୟସ୍ତତା ମଧ୍ୟରୁ ସମୟ ବାହାର କରି ସେ ରଙ୍ଗ ଓ ତୂଳୀ ସହ ନିଜର ସୃଜନଶୀଳ ଜଗତରେ ହଜିଯାଆନ୍ତି।ଶିଳ୍ପୀରାଣୀଙ୍କ ଚିତ୍ରକଳାରେ ବିଶେଷକରି ଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରା, ଧାର୍ମିକ ଭାବନା ଓ ଦେବଦେବୀଙ୍କ ରୂପର ଅପୂର୍ବ ସମନ୍ୱୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ପୂଜାପାର୍ବଣ ଆସିଲେ ତାଙ୍କ ତୂଳୀ ଯେପରି ଆହୁରି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠେ। ବିଭିନ୍ନ ଦେବଦେବୀଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳର ଭାବଭଙ୍ଗୀ, ଆଖିର ଚାହାଣି ଓ ରଙ୍ଗର ସୁନ୍ଦର ସମନ୍ୱୟ ତାଙ୍କ ଚିତ୍ରକୁ ଦେଇଥାଏ ଏକ ନିଆରା ଆକର୍ଷଣ।ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଙ୍କିତ ଚିତ୍ର କେବଳ ଏକ ଚିତ୍ର ହୋଇ ରହେନାହିଁ; ବରଂ ରଙ୍ଗ ଓ ରେଖାର ସମନ୍ୱୟରେ ତାହା ଯେପରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ କାହାଣୀ କହିଥାଏ। ଏହି କଳାକୃତି ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କୁ ନବରଙ୍ଗପୁର ଜିଲ୍ଲାର ସୀମା ପାର କରି ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତର ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚାଇଛି। ଏପରିକି ବିଦେଶରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଚିତ୍ର ପାଇଁ ଅର୍ଡର ଆସୁଥିବା କଥା ଜଣାପଡ଼ିଛି। ଏହା ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଭା ଓ ନିଷ୍ଠାର ଏକ ବଡ଼ ସ୍ୱୀକୃତି ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ।ବର୍ତ୍ତମାନ ଗଣେଶ ପୂଜାକୁ ନଜରରେ ରଖି ଶିଳ୍ପୀରାଣୀ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ଏକ ମନୋମୁଗ୍ଧକର ଚିତ୍ର ଅଙ୍କନ କରିଛନ୍ତି। କାଗଜ ଉପରେ ରଙ୍ଗ ଓ ତୂଳୀର ସୁନ୍ଦର ସ୍ପର୍ଶରେ ବିଘ୍ନବିନାଶକ ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ରୂପକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରୟାସ ଚିତ୍ରପ୍ରେମୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିଛି। ଚିତ୍ରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ରେଖାରେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି, ଭାବନା ଓ କଳାତ୍ମକ ଚେତନାର ପ୍ରତିଫଳନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି।ଜଣେ ପଟେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷାର ସ୍ୱପ୍ନ, ଅନ୍ୟପଟେ ଚିତ୍ରକଳା ପ୍ରତି ଅସୀମ ଭଲପାଇବା—ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଶିଳ୍ପୀରାଣୀ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତର ପଥ ନିର୍ମାଣ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚିତ୍ରକଳା କେବଳ ଏକ ଶୌକ ନୁହେଁ, ଏହା ତାଙ୍କ ମନର ଭାଷା, ସୃଜନର ଆନନ୍ଦ ଓ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିବାର ଏକ ମାଧ୍ୟମ।ନବରଙ୍ଗପୁର ଭଳି ଏକ ଆଦିବାସୀ ବହୁଳ ଜିଲ୍ଲାରେ ଅନେକ ପ୍ରତିଭା ଅଜଣା ଓ ଅବହେଳିତ ହୋଇ ରହିଯାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରି ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେବା, ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସୁଯୋଗ ଯୋଗାଇଦେବା ଆଜିର ସମୟର ଆବଶ୍ୟକତା। ଶିଳ୍ପୀରାଣୀଙ୍କ ଭଳି ଯୁବ ପ୍ରତିଭାଙ୍କୁ ଯଦି ସରକାରୀ ଓ ବେସରକାରୀ ସ୍ତରରୁ ଆବଶ୍ୟକ ସହଯୋଗ, ପ୍ରଦର୍ଶନୀର ସୁଯୋଗ ଓ ବଜାର ସଂଯୋଗ ମିଳିପାରେ, ତେବେ ତାଙ୍କ କଳା ଆହୁରି ଦୂରଦୂରାନ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିବା ସହ ନବରଙ୍ଗପୁର ଜିଲ୍ଲାର ନାମକୁ ମଧ୍ୟ ଗୌରବାନ୍ୱିତ କରିପାରିବ।ମା’ଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରୁ ଜଳିଥିବା ସୃଜନର ସେହି ଛୋଟ ଦୀପଶିଖା ଆଜି ଶିଳ୍ପୀରାଣୀଙ୍କ ହାତରେ ରଙ୍ଗର ଆଲୋକରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଏହି ଆଲୋକ ଆହୁରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ତାଙ୍କ ତୂଳୀରୁ ଆହୁରି ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ସୃଷ୍ଟି ଜନ୍ମ ନେଉ—ଏହା ହିଁ କଳାପ୍ରେମୀ ଓ ଜିଲ୍ଲାବାସୀଙ୍କ ଆଶା।
